Απόδραση τώρα!

Μεταφρασμένο από εδώ. Τις λέξεις που ακόμη παραμένουν στα Αγγλικά τις ξέρει κανείς στα ελληνικά;

"A journey of 10,000 miles begins with a single step" - Lao Tzu

Δεν υπάρχει ένα συναίσθημα που να περιγράφει ακριβώς το να έχεις κολλήσει σε ένα γραφείο, και ακόμη χειρότερα, σε ένα cubicle, όταν ο ήλιος καίει στον καταγάλανο ουρανό. Για 7 χρόνια, σαν θαύμα, κατάφερα να μην πετάξω το τηλέφωνο σε κάποιον, να μην χτυπήσω κανέναν, ή να κρεμαστώ από ένα καλώδιο Ethernet. Όπως όλοι οι υπολοιποι, ήξερα ότι στην ζωή υπάρχουν περισσότερα πράγματα από το να ξυπνάς την τελευταία στιγμή και να τρέχεις βιαστικά μέσα στην κίνηση ώστε να κάνω πλουσιότερους μερικούς ηλικιωμένους ανθρώπους. Ωστόσω, ένα ανώτερη και παράξενη δύναμη με κρατούσε κολλημένο στη θέση μου, πλέοντας μέσα σε εταιρικά μένος που μου υπερνθύμιζαν ότι πρέπει να αρχειοθετήσω τις αναφορές μου και ότι την Παρασκευή μπορούμε να φοράμε παράξενες γραβάτες.

Λογαριασμοί. Πάρα πολυ. Συνήθως έρχονταν στο γραμματοκιβώτιο μου όταν δεν τους περίμενα. Υπήρχαν όλοι οι "συνήθεις ύποπτοι" όπως ηλεκτρικό, νερό, και μια δόση δανείου για ένα σπίτι τόσο μεγάλο για μένα που ακόμη δεν είχα δεί μερικά από τα δωμάτιά του. Μετά, ήταν όλοι αυτοί οι λογαριασμοί πιστωτικών καρτών που συμπεριλάμβαναν όλες τις αγορές μου στο Ίντερνετ. Ανάμεσα τους, υπήρχαν αγορές gadgets που νόμιζα ότι θα κάνουν την δουλειά μου πιο άνετη. Το κινητό μου μπορούσε να παίζει MP3s, παιχνίδια, ταινίες, και να ανοίγει πόρτεσ σε άλλες διαστάσεις με το χτύπημα του stylus. Επίσης, οι αγορές συμπεριλάμβαναν καινούργια ρούχα που σίγουρα θα εντυπωσίαζαν τις συνοδούς μου, και λογαριασμούς υπερτιμημένων εστιατορίων που σε κάνουν να αισθάνεσαι σημαντικός. Όντας ένας καλά εκπαιδευμένος σπασίκλας, αποφάσισα να φτιάξω ένα απλό spreadsheet ώστε να δώ τα πράγματα που αγόραζα για ένα μήνα. Μετά από μερικούς μήνες, έχοντας ξεχάσει την ύπαρξη του spreadsheet, το βρήκα χωμένο σε μια σκονισμένη άκρη του σκληρού μου δίσκου

"Α, ναι... Το θυμάμαι αυτό!" είπα και το άνοιξα. Σχεδόν κατάπια τη γλώσσα μου με το που είδα το περιεχόμενό του!

Πράγματα που χρειαζόμουν για την καθημερινότητά μου, όπως ψώνια στο σούπερμάρκετ και Redbull, ήταν το μικρότερο ποσοστό των εξόδων μου. Όχι μόνο λίγες, αλλα το μεγαλύτερο ποσοστό των αγορών μου ήταν αχρείαστες και ασυνείδητες προσπάθειες για να περνάω το χρόνο μου. Μπορούσα να βοηθήσω να σπουδάσει τουλάχιστον ένα παιδί στο κολέγιο μόνο με τον λογαριασμό της καλωδιακής μου - μόνο και μόνο για να δώ τον διαγωνισμό καταβρόχθησης χοτ-ντογκ στις 4 η ώρα το πρωί! Γιουχου!

Την επόμενη μέρα πήγα στην δουλειά ξέροντας περισσότερα πράγματα από την προηγούμενη, αλλά ήθελα να σιγουρευτώ. Ήμουν απλά πολύ αρνητικός σχετικά με τη δουλειά μου; Άρχιζα να έχω συπτώματα κρίσης μεσηλίκων; Ήμουν έτοιμος να τρέξω να αγοράσω ένα κόκκινο κάμπριο και να τρυπήσω τη γλώσσα μου, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να προσεγγίσω γυναίκες με τα μισά χρόνια μου; Σαν πείραμα, αποφάσισα να μετρήσω τα χαμόγελα που δεχόμουν στο γραφείο και στην καφετερία σε μια μέρα. Εκτός απο έναν μισότρελο τεχνικό που κοιτούσε επί μια ώρα την μηχανή του καφέ να γεμίζει για τρίτη φορά την μονόλιτρη κούπα του, τα μόνα χαμογελαστά πρόσωπα που είδα εκείνο το όμορφο απόγευμα του Ιουνίου ήταν αυτά που βιαζόντουσαν να βγούν από την πόρτα στο σχόλασμα. Τα πράγματα είχαν αρχίσει να ξεκαθαρίζουν.

Σαν έναν κατάδικο που ανακαλύπτει ένα τούνελ κάτω από το κρεβάτι του, κράτησα τις ανακαλύψεις για τον εαυτό μου και άρχισα να κάνω ένα σχέδιο. Έκανα συνειδητές προσπάθειες να σταματήσω την "αιμοραγία" του τραπεζικού μου λογαριασμού σε άχρηστα παιχνίδια. Όταν ήμουν μόνος, άρχισα να ερευνώ για εξωτικούς προορισμούς στο Ίντερνετ. Σύντομα, είχα αρχίσει να βυθίζομαι στα σχέδια μου για απόδραση. Για 7 χρόνια είχα γίνει ένα ποντίκι σε έναν ατελείωτο αγώνα, και επιτέλους ανακάλυψα ότι κάποιος είχε αφήσει την πόρτα του κλουβιού μου ανοιχτή. Γρήγορα, η ευφορία μου και ο τραπεζικός μου λογαριασμός άρχισαν να φουσκώνουν, και ένα βράδυ σαν τα άλλα, όρισα την ημερομηνία αναχώρησής μου.

Η ημερομηνιά ήταν πρώτη Ιανουαρίου 2006. Τί καλύτερος τρόπος από το ξεκινήσεις την καινούργια χρονιά με μια καινούργια ζωή; Τους έξι μήνες μεταξύ της αφύπνησής μου και της αρχής της χαμηλόμισθης αλλα πολύ ικανοποιητικότερης καρριέρας μου σαν backpacker, κατάφερα να μαζέψω λεφτά και να πουλήσω το σπίτι μου μόνος μου. Πήρα στα χέρια μου ένα βιβλιο του Rolf Poot "Vagabonding" και ανακάλυψα ότι δεν ήμουν μόνος. Πολλοί είχαν περπατήσει το δρόμο αυτό πριν από μένα. Κατά την διάρκεια των meetings, ονειρευόμουν να μένω σε μια οργανική φάρμα, να μαζεύω φρούτα στη λιακάδα, και να γνωρίζω κορίτσια χίππυς που θα σερφάραμε μαζί. Όδευα για οικονομική καταστροφή; Η σκέψη πέρασε από το μυαλό μου, ειδίκα όταν άρχισα να λέω τα σχέδια μου στην οικογένεια και τους φίλους μου. Το "Vagabonding" και τα gap years δεν είναι δημοφιλή στις ΗΠΑ, έτσι τα λόγια μου συνήθως συνοδευόταν από όχι-και-πολύ-θετικό ενθουσιασμό. Δεν με ένοιαζε. Ήμουν αποφασισμένος να μην χαραμίσω τα καλύτερα μου χρόνια της ζωής μου, ενώ ήμουν υγιείς, βάζοντας χρήματα στην άκρη για τα γεράματα μου όταν θα ήμουν πολύ γέρος για να τα απολαύσω. Τον Δεκέμβριο, έκανα στον εαυτό μου το απόλυτο Χριστουγεννιάτικο δώρο, αγοράζοντας ένα εισιτήριο χωρίς επιστροφή για την Μπανγκοκ και έδωσα την επιστολή της παραίτησής μου.

Όταν οι τροχοί του αεροπλάνου άφησαν το έδαφος και η μύτη του έστριψε προς τα δυτικά και τον Ειρηνικό, αναστέναψα με ανακούφηση. Ευτυχώς, η 23ωρη πτήση προσέφερε αρκετό χρόνο για "αποσυμπίεση" και εσωτερική αναζήτηση, και το εκμεταλλεύτηκα. Ακόμη δεν είχα ιδέα πού πήγαινα ή σε τί κατάσταση έβαζα τον εαυτό μου, αλλά πρέπει να ήταν πολύ πιο ενδιαφέρον από το να μαθαίνω καινουργια ακρωνύματα για μια εταιρία που το όνομά της ήταν ένα ακρώνυμο.

Καθώς κάθομαι και το γράφω αυτό το κείμενο, ακριβώς ένας χρόνος έχει περάσει από την ημέρα που έφυγα από τις ΗΠΑ για πρώτη φορά. Γελάω όταν διαβάζω ξανά τις πρώτες φορές που έγραφα στο ημερολόγιο μου και σχεδόν κοκκινίζω με το πόσο ανέμπειρος ήμουν. Ακόμη δεν θεωρώ τον εαυτό μου σκληραγωγημένο ταξιδιώτη, αλλά θέλω να μοιραστώ την αρχή μου με άλλους και να τους εμπνέυσω να καταφέρουν να βρουν και αυτοί διέξοδο από τον λαβύρινθο. Όλοι μπορούν να το κάνουν, και δεν έχω γνωρίσει ούτε έναν backpacker που να μετάνιωσαν για τη απόφασή τους να αφήσουν πίσω τον "αγώνα για επιβίωση". Δεν θα αντάλλαζα τις περιπέτειες, τις εμπειρίες και τους καινούργιους φίλους για όλα τα promotions, τα καλωδιακά κανάλια, ή για τις ημέρες παράξενης γραβάτας όλου του κόσμου!

Φωτό από flosimage